İlk uğurlayanımdın  benim. Ardımda  emeklerini en çok hissettiğim… Aydınlık yüzünde hayatı okuduğum; dualarında huzur ; o sımsıcak kollarında şefkat bulduğum…

           Annem… Önce bu acımasız hayata açtım gözlerimi. Sonra senin ellerinden tutarak yürüdüm hayata. O güzel yüreğinde tattım insan olmanın ilk hislerini.

         İlk uğurlayanımdın benim. Bu yolculukta düşecek olsam hep sen vardın yanımda.O şefkatli ellerin yetişirdi acılarıma.Belki bu yüzden düşmek bile korkutmuyordu beni.Çünkü düştüğüm yerden tutup kaldıracak bir annem vardı…

Yaşamı yaşanılır yapan sevgidir; derler. Yaşamı yaşanılır yapan tek şey sendin. Sen “sevgiydin” anne.Bütün annelerin biricik olduğu bu dünyada senden  başka bir anneyi asla düşünemem.Bu dünyada yalnız bırakma beni  anne. Seni anlamak koca bir yürek ister. Kelimelere sığmaz  tabirin. Kelimeler aciz kalır, hiçbir söz anlatamaz seni bana.

Anne, dönüşü olmayan  bir yolculuğa çıkmıştın. Benden  çok uzaklardaydın. Sen orada bıraktığım ve bir gün  benim de döneceğim yerdesin. Ama  ben senin özleminin dayanılmaz  olduğu bir yerdeyim. Hiçbir göz senin  baktığın gibi bakmıyor, hiçbir el senin ellerin gibi dokunmuyor… hiç kimse yerini tutmuyor.

Gittin, şimdi özlemin içimde sıra dağlar gibi uzanıyor. Bir anne özlemi ne kadar sığar kelimelere? Bir anne nasıl bir mezar taşı olur? Nasıl anlatılır mezar  taşındaki  bir yazıyla? Bir anne nasıl bir fotoğraf olur, nasıl kalır hatıralarda?

                                                                                                                                  Cahide ARSLAN  11/A