Akasyalar yaprağını dökmüştü sen gittiğinde.Gönlüme ateş düşmüştü, gözlerime hüzün. Senin için uzun bir yolculuk, benim için hasret vardı geride kalan günlere.Özlemek vardı seni.Ve sensizliğe alışmak.Doğrusu alışamamak.

Sensizliği varlığında öğrenseydim eğer, gidişin bu kadar zor gelmeyecekti.Alışmak kolay olacaktı belki. Derslerde gözlerinin içine bakmasaydım, her sözünden alınmasaydım belki bu kadar zor gelmeyecekti...

Şimdi yoksun değil mi?Beyaz bir yalnızlık ağlıyor saçlarımda.Gözlerim bir çift göz arıyor içine bakacak.Arka sıralar yabancı geliyor artık.Koridorlarda yankılanmıyor sesin.İmzalanmamış sınıf defteri. Yani sensizlik sadece bende değil her yerde hüküm sürüyor.

Yokluğunda çok şey öğrendim. Başta sensizliği öğrendim.Anıların değerini ve yokluğuna mektup yazmayı. Evet mektup yazmayı öğrendim. Ben ilk defa sana yazdım hayatımın ilk mektubunu.Gönderilmemiş mektuplar var şimdi dolabımda.Seni anlatan, sensizliği anlatan satırlar var kâğıtlarda. Her şey var hayatımda.Ama sen yoksun.

Akasyalar yaprağını dökmüştü sen gittiğinde. Bizim buralarda akasyalar yaprağını döktü mü kış gelir. Karlar kapatır sana giden ya da bana uğrayan yolları.Kar yağarsa sen gelemezsin.Ve sensizlik bir mevsim daha uzar.İşte buna dayanamam.

Ne olur kış gelmeden gel!