İlknur DOĞAN
Sudurağı Lisesi
Öğrencisi/KARAMAN
Akasyalar yaprağını dökmüştü sen gittiğinde.Gönlüme ateş düşmüştü,
gözlerime hüzün. Senin için uzun bir yolculuk, benim için hasret
vardı geride kalan günlere.Özlemek vardı seni.Ve sensizliğe
alışmak.Doğrusu alışamamak.
Sensizliği varlığında öğrenseydim eğer, gidişin bu kadar zor
gelmeyecekti.Alışmak kolay olacaktı belki. Derslerde gözlerinin
içine bakmasaydım, her sözünden alınmasaydım belki bu kadar zor
gelmeyecekti...
Şimdi yoksun değil mi?Beyaz bir yalnızlık ağlıyor saçlarımda.Gözlerim
bir çift göz arıyor içine bakacak.Arka sıralar yabancı geliyor
artık.Koridorlarda yankılanmıyor sesin.İmzalanmamış sınıf defteri.
Yani sensizlik sadece bende değil her yerde hüküm sürüyor.
Yokluğunda çok şey öğrendim. Başta sensizliği öğrendim.Anıların
değerini ve yokluğuna mektup yazmayı. Evet mektup yazmayı öğrendim.
Ben ilk defa sana yazdım hayatımın ilk mektubunu.Gönderilmemiş
mektuplar var şimdi dolabımda.Seni anlatan, sensizliği anlatan
satırlar var kâğıtlarda. Her şey var hayatımda.Ama sen yoksun.
Akasyalar yaprağını dökmüştü sen gittiğinde. Bizim buralarda
akasyalar yaprağını döktü mü kış gelir. Karlar kapatır sana giden ya
da bana uğrayan yolları.Kar yağarsa sen gelemezsin.Ve sensizlik bir
mevsim daha uzar.İşte buna dayanamam.
Ne olur kış gelmeden gel!
|